زیست‌بوم نوآوری‌های مردمی در ایران، با وجود برخورداری از ظرفیت‌های اجتماعی، دانش بومی غنی و مشارکت فعال کنشگران محلی، با چالشی ساختاری مواجه است که در این مطالعه با عنوان «تله ناپایداری» از آن یاد می‌شود؛ وضعیتی که در آن بسیاری از نوآوری‌های مردمی، با وجود موفقیت‌های اولیه، به دلیل بی‌ثباتی سیاستی، ضعف هماهنگی نهادی، گسست در یادگیری جمعی و فقدان سازوکارهای آینده‌نگر، از تداوم و نهادینه‌شدن بازمی‌مانند. مطالعات موجود عمدتاً بر نقش بازیگران و سازوکارهای حمایتی تمرکز داشته‌اند و توجه کمتری به ظرفیت‌های نهادی لازم برای مواجهه با عدم‌قطعیت و هدایت بلندمدت زیست‌بوم‌های نوآوری معطوف شده است. هدف این مقاله، طراحی چارچوبی برای نهادینه‌سازی آینده‌نگاری به‌منظور تقویت پایداری زیست‌بوم نوآوری‌های مردمی و غلبه بر تله ناپایداری است. این مطالعه با رویکرد طراحی‌محور انجام شد؛ ابتدا اسناد سیاستی و تجارب بین‌المللی بررسی گردید، و سپس با ۱۰ نفر از خبرگان حوزه نوآوری، آینده‌پژوهی و سیاستگذاری مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شد.
