2
کارشناسی ارشد سیاستگذاری عمومی، دانشگاه علامه طباطبائی
10.22059/jppolicy.2026.413292.2879
چکیده
این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای شکلگیری و تداوم سیاستگذاری جزیرهای در وزارت راه و شهرسازی و تحلیل پیامدهای آن بر ناکارآمدی اجرای سیاستهای مسکن در دولتهای نهم و سیزدهم انجام شده است. مطالعه با رویکرد کیفی و به روش تحلیل مضمون صورت گرفت و دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با مدیران و کارشناسان حوزه مسکن گردآوری و بهصورت نظاممند کدگذاری شد. یافتهها نشان داد فقدان صورتمسئله مشترک میان معاونتها و سازمانهای تابعه، همراه با تداخل مأموریتها، موازیکاری نهادی، ضعف شفافیت اطلاعاتی، غلبه منافع بخشی و ناپایداری سیاستی، به شکلگیری الگوی تصمیمگیری پراکنده و رقابتی انجامیده است. این وضعیت نهتنها هماهنگی میانبخشی را تضعیف کرده، بلکه موجب اتلاف منابع، کندی اجرا و کاهش اثربخشی سیاستهای مسکن شده است. بر این اساس، سیاستگذاری جزیرهای بهعنوان یک الگوی ساختاری–رفتاری، از عوامل بنیادین ناکارآمدی سیاستهای مسکن بوده و اصلاح آن مستلزم بازآرایی نهادی، تولید دانش مشترک و استقرار سازوکارهای هماهنگی پایدار در سطح وزارتخانه است.
