بومسازگان نوآوری رایانش ابری در ایران، نه تنها یک زیرساخت فنی، بلکه موجودیتی زنده و خودسازمانده است که در محیطی آکنده از فشارهای انتخابی و محدودیتهای ژئوپلیتیک رشد کرده است. این مقاله با هدف کالبدشکافی سلامت این بومسازگان و بهرهگیری از استعارههای زیستی، به دنبال سنجش وضعیت پایداری و تابآوری این صنعت در برابر چالشهای پیش رو است. ابزار پژوهش، پرسشنامه محققساخته مبتنی بر مدل هدف-پرسش-سنجه بود که سلامت بومسازگان را در قالب سه کلانشاخص «توان زیستی»، «سازمانیافتگی» و «تابآوری» و ۱۶ زیرشاخص عملیاتی مورد سنجش قرار داد. اصالت این پژوهش در گذار از نگاههای خطی به سمت فهم ارگانیک از صنعت ابر ایران است. یافتهها تایید میکنند که برای شکوفایی این بومسازگان، نیاز به گذار از «رشد کمی پویایی» به سمت «استحکام ساختاری تابآوری» وجود دارد. این مطالعه چارچوبی کاربردی برای سیاستگذاران فراهم میکند تا با شناسایی نقاط کور سیستم، از بروز گسستهای سیستمی در گرههای بحرانی پیشگیری کنند.
)