هویت، بهعنوان سازهای اجتماعی، تاریخی و سیاسی، در نظام جمهوری اسلامی ایران نه صرفاً یک مقوله فرهنگی یا فردی، بلکه بنیادی برای ساماندهی نظم نمادین و مشروعیت سیاسی تلقی میشود. پژوهش حاضر با تکیه بر رویکرد گفتمانمحور، نظریههای هویت اجتماعی و برساختگرایی فرهنگی، به تحلیل سیاستگذاری هویتی در چهار سند بالادستی جمهوری اسلامی ایران شامل قانون اساسی، برنامههای توسعه، سند چشمانداز بیستساله و اصول سیاستهای فرهنگی میپردازد. یافتهها نشان میدهد که سیاستگذاری هویتی در این اسناد عمدتاً بر سهگانه دین، ملیت و مدرنیته استوار است و از طریق اصول تغییرناپذیر، شاخصهای اجرایی و نمادهای فرهنگی نهادینه شده است. قانون اساسی با تثبیت اصول بنیادین، سازوکاری سختافزاری برای صیانت از هویت رسمی فراهم کرده، در حالی که برنامههای توسعه با تلفیق لایههای اسلامی، فناورانه و بومی، هویتی ترکیبی را بازنمایی کردهاند. در اسناد فرهنگی نیز نقش نهادهایی چون آموزش و رسانه در بازتولید هویت برجسته است. پژوهش تأکید میکند که بازاندیشی در سیاستگذاری هویتی، مستلزم گذار از رویکردهایتقلیلگرا به چارچوبهای مشارکتمحوراست.
ابوالحسنی, سیدرحیم . (1404). سیاستگذاریهای هویتی در اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران. سیاستگذاری عمومی, (), -. doi: 10.22059/jppolicy.2025.399741.2765
MLA
ابوالحسنی, سیدرحیم . "سیاستگذاریهای هویتی در اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران", سیاستگذاری عمومی, , , 1404, -. doi: 10.22059/jppolicy.2025.399741.2765
HARVARD
ابوالحسنی, سیدرحیم. (1404). 'سیاستگذاریهای هویتی در اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران', سیاستگذاری عمومی, (), pp. -. doi: 10.22059/jppolicy.2025.399741.2765
CHICAGO
سیدرحیم ابوالحسنی, "سیاستگذاریهای هویتی در اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران," سیاستگذاری عمومی, (1404): -, doi: 10.22059/jppolicy.2025.399741.2765
VANCOUVER
ابوالحسنی, سیدرحیم. سیاستگذاریهای هویتی در اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران. سیاستگذاری عمومی, 1404; (): -. doi: 10.22059/jppolicy.2025.399741.2765
)