دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 19 Explaining the Change in Gasoline Pricing in Iran Based on the Narrative Policy Framework تبیین تغییر قیمت‌گذاری بنزین در ایران بر اساس چارچوب روایی خط‌مشی 9 29 106366 10.22059/jppolicy.2026.106366 FA محمدرضا عطاردی استادیار مدیریت دولتی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران علی رضا حاجی زاده دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 Gasoline pricing in Iran has long been a site of conflicting policy narratives, rendering its transformation irreducible to merely technical or economic explanations. This study, grounded in the Narrative Policy Framework, investigates the question: “Which policy narratives shaped policymakers’ mindsets during the adoption of two contradictory laws in 2004 & 2005, and how did these narratives steer policy change?” Employing a qualitative approach and inductive thematic analysis, the research analyzes parliamentary debates from the Sixth and Seventh Islamic Consultative Assemblies. The findings reveal that in the Sixth Parliament, the dominant narrative framed gasoline as an intergenerational asset with market-based pricing, whereas in the Seventh Parliament, a new narrative emerged emphasizing administrative price control to protect public welfare. This narrative shift not only redefined the logic of pricing but also reshaped the meaning of justice and the role of the state in energy policy. The study demonstrates that narrative analysis provides a powerful lens for explaining why and how policy change occurs within Iran’s policy subsystem. قیمت‌گذاری بنزین در ایران همواره محل تعارض روایت‌های خط‌مشی‌ای بوده و تغییر آن تنها با تبیین فنی یا اقتصادی قابل فهم نیست. این پژوهش با استفاده از چارچوب روایی خط‌مشی به این پرسش می‌پردازد که «چه روایت‌هایی در زمان تصویب دو قانون متضاد سال ۱۳۸۳، بر ذهنیت خط‌مشی‌گذاران اثر گذاشته و مسیر تغییر خط‌مشی را هدایت کرده‌اند؟». پژوهش با رویکرد کیفی و راهبرد تحلیل مضمون استقرایی، بر مبنای بررسی مشروح مذاکرات مجالس ششم و هفتم انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد در مجلس ششم، روایت غالب، بنزین را «سرمایه‌ای بین‌نسلی با قیمت بازاری» تلقی می‌کرد، در حالی‌که در مجلس هفتم، روایتی جدید با تأکید بر «قیمت‌گذاری دستوری برای حمایت از معیشت عمومی» غلبه یافت. این جابه‌جایی روایت، نه‌تنها تغییر در منطق قیمت‌گذاری، بلکه تغییری در معنای عدالت و شیوه قیمت‌گذاری بنزین را رقم زد. پژوهش نشان می‌دهد تحلیل روایت، ابزاری کارآمد برای فهم چرایی دگرگونی خط‌مشی در ایران است. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106366_03f1a012e05d166dc8a5e8281d043f3b.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 01 Analysing the Regulatory Network from the Perspective of Regulator Independence (Case Study: The Communications Regulatory Authority of Iran) تحلیل شبکه تنظیم‌گری از منظر استقلال تنظیم‌گر؛ مطالعه موردی کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات و سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی 30 50 106367 10.22059/jppolicy.2026.106367 FA مژده ناطقی دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران وجه الله قربانی زاده استاد مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران حسین اصلی‌پور دانشیار مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران سیدمحمدصادق امامیان استادیار سیاستگذاری علم و فناوری، دانشکده مدیریت، علم و فناوری، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 In recent decades, with the shift from interventionist government to regulatory state, regulatory authorities have emerged as key actors in governance. A core feature of these institutions is their de facto independence in formulating and implementing their preferences without undue influence or dependence on other actors, including policymakers, parallel regulators, and regulatees. This study aims to assess the level of de facto independence of the Communications Regulatory Authority in three domains: communications, radio frequency spectrum, and postal services. The research employs social network analysis and is based on data collected through expert-completed questionnaires and the analysis of actor influence matrices. The findings indicate that the regulator does not enjoy full independence in any of the three areas; however, it is relatively more independent in the radio spectrum domain and more dependent in the postal sector. The results underscore the need to strengthen institutional mechanisms to enhance the operational autonomy of the regulatory body. در دهه‌های اخیر، با گذار از دولت مداخله‌گر به دولت تنظیم‌گر، نهادهای تنظیم‌گر به بازیگران کلیدی حکمرانی بدل شده‌اند. یکی از ویژگی‌های اصلی این نهادها، برخورداری از استقلال واقعی در تعیین و اجرای ترجیحات خود، بدون وابستگی یا تأثیرپذیری ناموجه از سایر بازیگران، از جمله سیاستگذاران، تنظیم‌گران موازی و تنظیم‌شوندگان است. این پژوهش با هدف ارزیابی میزان استقلال واقعی کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات و سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی در سه حوزه «ارتباطات ثابت و همراه»، «فرکانس رادیویی» و «پست»، با استفاده از روش تحلیل شبکه اجتماعی انجام شده است. داده‌ها از طریق تکمیل پرسشنامه توسط خبرگان و تحلیل ماتریس تأثیرگذاری بازیگران گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که این نهاد در هیچ‌یک از حوزه‌ها از استقلال کامل برخوردار نیست، اما در حوزه فرکانس مستقل‌تر و در حوزه پست وابسته‌تر است. یافته‌ها بر لزوم تقویت سازوکارهای نهادی برای ارتقای استقلال عملیاتی تنظیم‌گر تأکید دارند. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106367_b7edf5c847d98269eb6730180470e2ca.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 The Policy Analysis of Fleet Delays at Road Border Terminals: Revealing Institutional Disharmony تحلیل سیاستی تاخیر ناوگان در پایانه های مرزی جاده‌ای؛ رونمایی از ناهماهنگی نهادی 51 69 106368 10.22059/jppolicy.2026.106368 FA محمدرضا مولایاری کارشناسی ارشد سیاستگذاری عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران ولی اله وحدانی نیا استادیار سیاستگذاری عمومی، دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش جمهوری اسلامی ایران، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 Border terminals, as gateways to international trade, hold a strategic position in trade policy and economic development. Using a grounded theory approach and relying on thematic analysis of field data and interviews with operational and academic experts, this study examines the mechanisms influencing fleet delays at the country’s road border crossings. The findings indicate that a combination of causal factors such as infrastructural deficiencies, procedural centralization, limited human resources, and neighbor states’ agency contextual factors including fragmented and overlapping regulations and socio‑cultural characteristics, and intervening factors like management quality and technological gaps, intensify institutional disharmony and reduce operational efficiency. The derived model explains the interrelations and impacts of these factors on fleet stoppage time. Based on this model, strategies such as establishing integrated border management, modernizing digital infrastructure, and redesigning institutional mapping are proposed, aiming to enhance institutional cohesion, reduce delays, and strengthen the competitive capacity of road border terminals. پایانه‌های مرزی به ‌مثابه دروازه‌های تجارت بین‌المللی، جایگاهی راهبردی در سیاستگذاری تجاری و توسعه اقتصادی دارند. این پژوهش با بهره‌گیری از نظریه داده ‌بنیاد و اتکا بر تحلیل مضامین استخراج ‌شده از داده‌های میدانی و مصاحبه با خبرگان اجرایی، سازکارهای مؤثر بر تأخیر ناوگان در پایانه‌های جاده‌ای کشور را واکاوی کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترکیب عوامل علّی شامل ضعف زیرساختی، تمرکز تشریفات، کمبود نیروی انسانی و کنشگری کشورهای همسایه؛ عوامل زمینه‌ای مانند پراکندگی و تداخل مقررات و ویژگی‌های فرهنگی- اجتماعی و عوامل مداخله‌گر نظیر کیفیت مدیریت و شکاف‌های فناورانه، «ناهماهنگی نهادی» را تشدید و کارایی عملیاتی را کاهش داده است. مدل استخراج ‌شده، روابط متقابل و اثرگذاری آن‌ها را بر میزان توقف ناوگان تبیین می‌کند. بر این اساس، راهبردهایی چون «استقرار مدیریت یکپارچه مرزی»، «نوسازی زیرساخت‌های دیجیتال» و «بازطراحی نگاشت نهادی» پیشنهاد می‌شود؛ توصیه‌هایی که هدفشان ارتقای انسجام نهادی، کاهش تأخیر و تقویت توان رقابتی پایانه‌های مرزی جاده‌ای است. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106368_50381b4c3eba371edc537dd87ae25c0f.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Designing a Conceptual Model for Preventing Stubborn Policy-Making in Iran’s Governance System طراحی مدل مفهومی برای پیشگیری از خط‌مشی‌گذاری مبتنی بر لجاجت در نظام حکمرانی ایران 70 91 106372 10.22059/jppolicy.2026.106372 FA عباس منوریان استاد خط‌مشی و اداره امور عمومی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 The aim of this study is to design a conceptual model for preventing stubborn policy-making in Iran’s governance system. Stubbornness in policy-making refers to policymakers’ insistence on continuing decisions whose ineffectiveness has been revealed despite contradictory evidence and negative feedback. Such an approach leads to consequences such as resource waste, decline of public trust, and weakened governance effectiveness. This research adopted a developmental–applied orientation and employed a mixed-methods approach. In the qualitative phase, thematic analysis of interviews with 20 academic and executive experts was used to extract the initial dimensions and indicators of the model. In the quantitative phase, a three-round Delphi method was applied to achieve expert consensus. The findings identified five main dimensions—recognition of policymakers’ biases and stubbornness, evaluation and analysis of data and evidence, policy flexibility and revision, consultation and dialogue, and transparency and accountability—as the key components of avoiding stubborn policy-making (the core category). Kendall’s coefficient of concordance at the end of the third Delphi round was 0.76, indicating a high level of agreement among experts. The results demonstrate that preventing stubborn policy-making requires not only reforming policymakers’ individual behaviors, but also establishing institutional, evidence-based, and participatory mechanisms. The proposed model can serve as an operational framework to enhance the effectiveness, legitimacy, and sustainability of policies in Iran’s governance system. هدف این پژوهش، طراحی یک مدل مفهومی برای پیشگیری از <em>خط‌مشی‌گذاری لجوجانه</em> در نظام حکمرانی ایران است. لجاجت در خط‌مشی‌گذاری به معنای اصرار خط‌مشی‌گذاران بر ادامه تصمیماتی است که ناکارآمدی آن‌ها با وجود شواهد متعارض و بازخوردهای منفی آشکار شده است. چنین رویکردی پیامدهایی چون اتلاف منابع، کاهش اعتماد عمومی و تضعیف کارآمدی نظام حکمرانی را در پی دارد. این پژوهش با رویکردی توسعه‌ای–کاربردی و به‌صورت آمیخته انجام شد. در بخش کیفی، با بهره‌گیری از روش تحلیل تم و مصاحبه با ۲۰ نفر از خبرگان دانشگاهی و اجرایی، ابعاد و شاخص‌های اولیه مدل استخراج گردید. سپس در بخش کمّی، از روش دلفی سه‌مرحله‌ای برای دستیابی به اجماع خبرگان در خصوص ابعاد و شاخص‌ها استفاده شد. یافته‌ها نشان داد پنج بعد اصلی شامل شناسایی تعصبات و لجاجت خط‌مشی‌گذاران، ارزیابی و تحلیل داده‌ها و شواهد، انعطاف‌پذیری و بازنگری خط‌مشی، مشورت و تبادل نظر و شفافیت و پاسخگویی به عنوان مؤلفه‌های کلیدی اجتناب از خط‌مشی‌گذاری لجوجانه (مقوله محوری) تثبیت شدند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد پیشگیری از لجاجت در خط‌مشی‌گذاری تنها به اصلاح رفتار فردی خط‌مشی‌گذاران محدود نمی‌شود، بلکه نیازمند ایجاد سازوکارهای نهادی، شواهدمحور و مشارکتی است. مدل ارائه‌شده می‌تواند به عنوان چارچوبی عملیاتی برای ارتقای کارآمدی، مشروعیت و پایداری خط‌مشی‌ها در نظام حکمرانی ایران مورد استفاده قرار گیرد. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106372_8f82dc47b69e6699383c89795b2f570f.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 The Role of Value System in Criminal Policy-Making Process جایگاه نظام ارزش‌ها در چرخه سیاستگذاری جنائی 92 107 106373 10.22059/jppolicy.2026.106373 FA علیرضا صلواتی دانشجوی دکتری فقه و حقوق جزاء، دانشگاه شهید مطهری، تهران، ایران رحیم نوبهار دانشیار حقوق جزاء، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 Values constitute the foundation of all public policy. A phenomenon is recognized as a “public ‎issue” only when the values of society are perceived to be at risk. Accordingly, values play a ‎decisive role in shaping the orientation and substance of policies. In its ideal form, criminal ‎policy functions as a direct reflection of the dominant societal value system, with “guiding ‎values” determining strategic directions. Without a coherent and well-structured articulation of ‎these values, achieving an effective and desirable criminal policy becomes unattainable. Adopting a descriptive-analytical approach, this article distinguishes between “ideological ‎policymaking” and policymaking grounded in a particular school of thought or ideology. It ‎then defines the concept of values and outlines the value system governing the Iranian legal ‎order, with an emphasis on its integration with Islamic legal and moral principles. Finally, ‎through an interpretive lens on social phenomena, the article examines the place of values and ‎the criteria by which they intervene in the cycle of criminal policymaking. ارزش‌ها، شالوده هر سیاستگذاری عمومی هستند و تنها زمانی یک پدیده به عنوان «مسئله عمومی» شناخته می‌شود که ارزش‌های جامعه در معرض خطر قرار گیرند. بنابراین، ارزش‌ها نقش کلیدی در شکل‌دهی به سیاستگذاری‌ها ایفا می‌کنند. سیاستگذاری جنایی، تابعی مستقیم از نظام ارزشی حاکم بر جامعه است و «ارزش‌های هادی» تعیین‌کننده راهبردهای آن هستند. بدون ترسیم نظامی منسجم از این ارزش‌ها، دستیابی به سیاستگذاری جنایی مطلوب و کارآمد غیرممکن است. این مقاله با رویکرد تحلیلی-توصیفی، ضمن تفاوت گزاردن میان سیاستگذاری ایدئولوژیک و سیاستگذاری بر پایه ایدئولوژی، به تعریف ارزش‌ها و سپس ترسیم نظام ارزشی متناسب با نظام حقوقی ایران با تأکید بر پیوندهای آن با ارزش‌های اسلامی می‌پردازد. همچنین بر پایه نگرش تفهّمیِ تبیین پدیده‌های اجتماعی، جایگاه و معیار مداخله ارزش‌ها در چرخه سیاستگذاری جنایی را تحلیل می‌کند.<strong> </strong>برابر یافته‌های این پژوهش، ارزش‌هایِ عدالت، کرامت، پایبندی به پیمان، صلح، آزادی بیان، مدارا، انسجام و وحدت و نظم عمومی در شمار ارزش‌هایی هستند که سیاستگذارِ جناییِ دل‌مشغول به آموزه‌های اسلامی باید به آنها پایبند باشد. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106373_11c84811f3400e4ff9bedcd43a0e3c68.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Artificial Intelligence and Copyright Policymaking for Cinematic Works with an Emphasis on the Role of Collective Management Organizations هوش مصنوعی و سیاستگذاری کپی رایت آثار سینمایی با تأکید بر نقش سازمان‌های مدیریت جمعی 108 123 106374 10.22059/jppolicy.2026.106374 FA مسعود رحمانی گرچگانی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر، بوشهر، ایران زهرا شاکری دانشیار حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0003-3880-1594 سعید حبیبا استاد حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 Today, artificial intelligence has played a role in the pre-production process to the release and in the management of intellectual property rights of cinematic works. Artificial intelligence can also help in monitoring the infringement of copyrights of cinematic works. These important aspects of the interaction of artificial intelligence and intellectual property related to cinematic works lead us to look into the issue of how artificial intelligence can participate in the management of rights of cinematic works? The present article uses an analytical-descriptive method and finally concludes that the possibility of copyright infringement in the process of creating works based on artificial intelligence is serious; therefore, collective management organizations can, as an active actor in future policymaking, monitor the market, issue exploitation licenses to train systems based on machine learning, and receive contractual compensation. امروزه هوش مصنوعی در فرایند پیش‌تولید تا اکران و در زمینه مدیریت حقوق مالکیت فکری آثار سینمایی نقش‌آفرین شده است. همچنین هوش مصنوعی می‌توانند در مسیر رصد نقض حقوق مؤلف آثار سینمایی کمک کند. این جنبه‌های مهم از تعامل هوش مصنوعی و مالکیت فکری مرتبط با آثار سینمایی، موجب می‌شود تا به دنبال پاسخ به این سؤال باشیم که هوش مصنوعی چگونه می‌تواند در مدیریت حقوق آثار سینمایی مشارکت کند؟ نوشتار حاضر از روش تحلیلی - توصیفی استفاده می‌کند و سرانجام نتیجه می‌گیرد که احتمال نقض حق مؤلف در فرایند خلق آثار مبتنی بر هوش مصنوعی جدی است؛ بنابراین سازمان‌های مدیریت جمعی می‌توانند به‌عنوان یک کنشگر فعال در سیاستگذاری‌های آتی با بهره‌گیری از هوش مصنوعی به رصد بازار، صدور مجوز بهره‌برداری برای آموزش سامانه‌های مبتنی بر یادگیری ماشین و دریافت عوض قراردادی اقدام کنند. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106374_a2d66e3a79e16db932027b824f56b21b.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Artificial Intelligence, Cyber Parties and Date-Driven policy making: Redefinition of Political Representation In Iran هوش مصنوعی، احزاب سایبری و سیاستگذاری عمومی مبتنی بر داده؛ بازتعریف مفهوم نمایندگی سیاسی در ایران 124 139 106375 10.22059/jppolicy.2026.106375 FA علی اشرف نظری دانشیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران پرهام پوررمضان دانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 The rapid advancement of emerging technologies—particularly AI and big data analytics—has profoundly transformed traditional structures of representative democracy. Political parties, long serving as intermediaries between citizens and governments, now face the rise of "cyber parties," compelling them to redefine their roles. This study examines how AI reshapes political representation and the role of cyber parties in fostering new models of political participation. It investigates how data-driven technologies challenge conventional notions of representation and explores cyber parties' influence in this process. The hypothesis posits that these technologies, by enabling direct citizen-state engagement and diminishing traditional parties' mediation, create a more transparent, agile, and data-informed model of representation. Findings suggest cyber parties leverage AI to predict voter behavior and tailor policies to real-time data, potentially enhancing democratic efficiency and legitimacy. However, risks include data platform monopolization, privacy violations, and marginalization of minority voices. Redefining representation in the data era demands revising democratic norms alongside algorithmic oversight and digital literacy mechanisms با گسترش هوش مصنوعی و تحلیل کلان‌داده‌ها، ساختار سنتی دموکراسی نمایندگی دستخوش تحول شده و احزاب سیاسی در قالب «احزاب سایبری» نقش تازه‌ای یافته‌اند. این پژوهش به بررسی تأثیر فناوری‌های داده‌محور بر مفهوم نمایندگی سیاسی و جایگاه احزاب سایبری در شکل‌گیری الگوهای نوین مشارکت می‌پردازد. پرسش اصلی این است که چگونه این فناوری‌ها می‌توانند نمایندگی سنتی را متحول سازند؟ فرضیه تحقیق بیان می‌کند که بهره‌گیری از هوش مصنوعی با تقویت ارتباط مستقیم مردم و مراکز قدرت و کاهش نقش واسطه‌ای احزاب سنتی، الگویی شفاف‌تر و کارآمدتر از نمایندگی ایجاد می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد احزاب سایبری با تحلیل و پیش‌بینی رفتار رأی‌دهندگان و تدوین برنامه‌ها بر پایه داده‌های به‌روز، بر کارایی و پاسخگویی دموکراسی می‌افزایند. در عین حال، خطر تمرکز پلتفرم‌های داده‌ای، نقض حریم خصوصی و تضعیف صدای اقلیت‌ها چالش‌های جدی محسوب می‌شوند. بنابراین، بازتعریف نمایندگی سیاسی در عصر داده‌ها نیازمند بازبینی اصول دموکراسی و ایجاد سازوکارهای نظارت بر الگوریتم‌ها و ارتقای آگاهی دیجیتال شهروندان است. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106375_f8351f77097e47d19d808093f5bc4f65.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 AI-Based Policymaking in Southeast Asia with an Emphasis on Singapore جایگاه هوش مصنوعی در سیاستگذاری کشورهای آسیای جنوب شرقی با تأکید بر سنگاپور 140 153 106376 10.22059/jppolicy.2026.106376 FA بهاره سازمند دانشیار روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران ,ارشیا امینی جشوقانی کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران Journal Article 2026 03 19 This article aims to examine the role of artificial intelligence (AI) in policymaking in Southeast Asia, with a particular focus on Singapore. As AI gains increasing importance in global policymaking, Southeast Asian countries have taken significant steps toward adopting and utilizing this technology extensively, to the extent that the expansion of AI has had a notable impact on the economies and societies of ASEAN member states. Among the countries in this region, Singapore stands out as the most advanced in leveraging the capabilities of AI. Therefore, the main question of this article is: What is the position of AI in Southeast Asia, particularly in Singapore? This article hypothesizes that the ASEAN region is among the first in the world to integrate AI into all aspects of societal life, and AI holds a very prominent position in the countries of this region, especially Singapore. هدف از این پژوهش، بررسی جایگاه هوش مصنوعی در سیاستگذاری کشورهای منطقه آسیای جنوب شرقی و به صورت مشخص کشور سنگاپور است. با اهمیت یافتن هوش مصنوعی در سیاستگذاری کشورهای جهان، کشورهای منطقه آسیای جنوب شرقی هم با علاقه بسیار، قدم به سوی دستیابی و استفاده گسترده از هوش مصنوعی گذاشته‌اند به شکلی که گسترش هوش مصنوعی پیامدهای قابل توجهی بر اقتصاد و جامعه کشورهای عضو آسه­آن گذاشته است. از بین کشورهای منطقه آسیای جنوب شرقی، سنگاپور پیشگام استفاده از قابلیت­های هوش مصنوعی در منطقه آسه­آن بوده است. از این رو پرسش اصلی مقاله این است که  هوش مصنوعی  در کدام ابعاد سیاستگذارانه کشورهای منطقه آسیای جنوب شرقی و به­خصوص کشور سنگاپور مورد استفاده قرار گرفته است؟ فرضیه مقاله حاضر این است که منطقه آسه­آن جز اولین مناطقی در جهان است که هوش مصنوعی را در تمامی ابعاد زندگی جامعه خود جای داده‌ است و هوش مصنوعی در سیاستگذاری اقتصادی، اجتماعی، زیرساختی و بهداشتی برخی از کشورهای این منطقه به­خصوص سنگاپور مورد توجه ویژه قرار گرفته است.. برای پاسخ به سوال پژوهش از روش تبیینی و گردآوری داده‌های‌ کتابخانه‎‌ای، اینترنتی، استفاده شده است. یافته­ها نشان می­دهد که سنگاپور با تأسیس دفتر ملی هوش مصنوعی و کنسرسیوم علم داده سنگاپور و با استفاده از رویکرد انسان‌محور و اخلاقی در سیاستگذاری بخش­های مختلف از جمله مراقبت­های بهداشتی، امور مالی، آموزش، مقررات حقوقی، اکوسیستم نوآوری و ایجاد شهر هوشمند، پیشروترین کشور منطقه جنوب شرقی آسیا در استفاده از هوش مصنوعی بوده است. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106376_3d88eb8dbea96a80330fce3b89d80a30.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Developing an Ethical Framework for Science and Technology Policymaking and Applying It to the Analysis of Iran’s Comprehensive Scientific Map توسعه چارچوب اخلاقی سیاستگذاری علم و فناوری و کاربست آن در تحلیل نقشه جامع علمی ایران 154 174 106377 10.22059/jppolicy.2026.106377 FA لیلا نامداریان دانشیار سیاستگذاری علم و فناوری، پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران (ایرانداک)، تهران، ایران 0000-0002-1411-6368 حمید رضا خدمتگزار دانشیار مدیریت فناوری اطلاعات، پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران (ایرانداک)، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 Ethical policymaking in the field of science and technology (S&T) requires a comprehensive understanding of the scientific and technological consequences and a systematic recognition of the related ethical issues. Despite references to ethical dimensions in previous studies, their systematic integration into a coherent S&T policymaking framework has received limited attention. Addressing this gap, the present study develops a normative-analytical framework for ethical S&T policymaking. In the first stage, 29 ethical components were identified through a library-based study and content analysis of scholarly texts in the fields of meta-ethics, normative ethics, S&T ethics, and policy ethics. Using thematic analysis, these components were integrated into five key stages of policymaking: problem identification, information gathering, formulation, implementation, and evaluation. To demonstrate the practical application of the framework and enhance policymakers’ understanding of its use, a survey was conducted among 41 experts and stakeholders involved in formulating Iran’s Comprehensive Scientific Map (CSM). The findings revealed that components such as problem analysis, systematic research, and cultural values were relatively well addressed, whereas participatory technology assessment, ethical advisory mechanisms, and institutional accountability were less considered. These results confirm the applicability of the proposed framework and can contribute to improving transparency, accountability, and ethical orientation in S&T policymaking. سیاستگذاری اخلاقی در حوزه علم و فناوری مستلزم درک جامع از پیامدهای علمی و فناورانه و شناخت نظام‌مند مسائل اخلاقی مرتبط با آن‌هاست. با وجود اشاره به ابعاد اخلاقی در مطالعات پیشین، تلفیق آن‌ها در قالب یک چارچوب سیاستگذاری یکپارچه کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش با هدف رفع این خلأ، چارچوبی تحلیلی-هنجاری برای سیاستگذاری اخلاقی علم و فناوری توسعه داده است. در گام نخست، ۲۹ مؤلفه اخلاقی از طریق مطالعه کتابخانه‌ای و تحلیل متون علمی مرتبط استخراج شد. مؤلفه‌ها به روش تحلیل مضمون در قالب پنج گام اصلی سیاستگذاری (شناسایی مسئله، گردآوری اطلاعات، تدوین، اجرا و ارزیابی) تلفیق شدند. برای نمایش نحوه کاربست عملی چارچوب و آگاهی سیاستگذاران از کاربرد آن، از پیمایش با پرسشنامه میان ۴۱ نفر از خبرگان و دست‌اندرکاران تدوین «نقشه جامع علمی ایران» استفاده شد. یافته‌ها نشان داد مؤلفه‌هایی چون تحلیل مسئله، پژوهش‌های نظام‌مند و توجه به ارزش‌های فرهنگی تحقق یافته و مؤلفه‌هایی نظیر ارزیابی مشارکتی فناوری، سازوکارهای مشاوره اخلاقی و پاسخگویی نهادی کمتر رعایت شده‌اند. این نتایج ضمن تأیید کارآمدی چارچوب، می‌تواند به ارتقای شفافیت، پاسخگویی و اخلاق‌مداری در سیاستگذاری علم و فناوری یاری رساند. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106377_a8d12373fc8979126a49ecd794f11fd5.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Emirati Developmental Governance: Theory and Practice حکمرانی توسعه‌گرای اماراتی: نظریه و عمل 175 189 106378 10.22059/jppolicy.2026.106378 FA سعید عطار دانشیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ، دانشگاه یزد، یزد، ایران شفیق الله واحدی کارشناسی ارشد مطالعات منطقه‌ای، دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ، دانشگاه یزد، یزد، ایران الهام رسولی ثانی آبادی دانشیار روابط بین الملل، دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ، دانشگاه یزد، یزد، ایران کامبیز یاوری کارشناسی ارشد مطالعات منطقه‌ای، دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ، دانشگاه یزد، یزد، ایران Journal Article 2026 03 19 The study of successful governance models in non-Western countries, especially those that have implemented economic development without fully following the prevailing models, has become increasingly important. The United Arab Emirates is a prominent example in this regard, which has taken a different path in governance by relying on a strong political structure, a local federal political system, internal stability and strategic structuring. This article uses the theory of Developmental Governance to analyze Emirati governance and how it adapts to this theory. The findings show that governance in the UAE is consistent with the six principles of this theory, namely problem-solving management, political consensus, corruption management, grassroots governance, strengthening institutions within a pragmatic approach, and finally commitment, coordination, and cooperation; however, there are challenges in the principle of political consensus (in terms of the entry of new actors) and in the principle of strengthening institutions within a pragmatic approach (in terms of the rule of law). The present article is of a fundamental type and the research method used in it is case matching with theory, which uses the approach of document analysis and library studies to examine the main objective of the research. مطالعه الگوهای موفق حکمرانی در کشورهای غیرغربی، به‌ویژه آن‌هایی که توسعه اقتصادی را بدون پیروی کامل از الگوهای رایج تحقق بخشیده‌اند، اهمیت فزاینده‌ای یافته است. امارات متحده عربی یکی از نمونه‌های بارز در این زمینه به ‌شمار می‌رود که با اتکاء به ساختار سیاسی قدرتمند، نظام سیاسی فدرال بومی، ثبات داخلی و ظرفیت‌سازی راهبردی، مسیر متفاوتی را در حکمرانی طی کرده است. این مقاله با بهره‌گیری از نظریه حکمرانی توسعه‌گرا، به واکاوی حکمرانی اماراتی و نحوه انطباق آن‌ها با اصول این نظریه می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که حکمرانی در امارات با شش اصل این نظریه یعنی مدیریت حل­المسائلی، آرایش سیاسی، مدیریت فساد، حکمرانی ریشه­دار، تقویت نهادها در چارچوب رویکردی عمل‌گرا و در نهایت تعهد، هماهنگی و همکاری تطابق دارد؛ هرچند در اصل آرایش سیاسی (در زمینه ورود بازیگران جدید) و در اصل تقویت نهادها در چارچوب رویکردی عمل‌گرا (در زمینه حاکمیت قانون)، چالشهایی وجود دارد. مقاله حاضر از نوع بنیادی و روش تحقیق به­کار رفته در آن تطبیق مورد با نظریه است که با استفاده از رویکرد تحلیل اسناد و مطالعات کتابخانه‌ای، به بررسی هدف اصلی تحقیق می پردازد. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106378_15d30c68d2d787bb307c40384afc6205.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Normalization of Iran–Saudi Arabia Relations: Perspectives and Strategies for Strengthening and Stabilizing عادی‌سازی روابط ایران و عربستان سعودی: چشم‌انداز و راهبردهای تقویت و پایدارسازی 190 208 106379 10.22059/jppolicy.2026.106379 FA شهروز ابراهیمی دانشیار روابط بین‎الملل، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران محمد حیدری دانشجوی دکتری روابط بین‎الملل، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران محمد علی بصیری دانشیار روابط بین‎الملل، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2026 03 19 What factors have contributed to increasing Saudi Arabia's willingness to normalize relations with Iran? What is the outlook and what strategies are in place to maintain and strengthen it? study argues that a combination of three variables- uncertainty due to shifts in the international order, domestic policy considerations of the new Saudi government (s preserving the political system under the new leadership, diversifying the economy, and strengthening social support for emerging populations), and the pragmatism of the new Saudi leadership - has favoured the adoption of a strategic hedging approach to foreign policy. An important pillar of this strategy was the de-escalation of tensions and the normalization of relations with Iran. The research findings also suggest that the normalization process between Iran and Saudi Arabia is still in its infancy and its long-term sustainability requires the building of trust- or at least the application of a constructive conflict resolution model- while managing the impact of internal and external shocks. <span lang="FA" style="font-size: 10.0pt; font-family: 'B Mitra';">توافق عادی‏سازی روابط ایران و عربستان سعودی در سال 1401 نقطه عطفی در روابط دوجانبه این دو کشور قلمداد می‏شود. این توافق به یک دوره تقابل شدید از سال 1395 به بعد پایان داده و بستری جدیدی برای گسترش تعامل و همکاری بین دو تهران- ریاض فراهم کرد. سؤال اصلی پژوهش حاکی از آن است که چه عواملی در افزایش تمایل عربستان سعودی در عادی‏سازی روابط با ایران موثر بودند، چشم</span><span dir="LTR" lang="FA" style="font-size: 10.0pt; font-family: 'B Mitra';">‎</span><span lang="FA" style="font-size: 10.0pt; font-family: 'B Mitra';">انداز آن چگونه است و چه راهکارهای برای حفظ و تقویت آن وجود دارد؟ در پاسخ، پژوهش استدلال دارد ترکیبی از سه متغیر عدم قطعیت ناشی از تغییر در نظم بین‏المللی، ملاحظات داخلی دولت جدید عربستان (حفظ نظام سیاسی دولت جدید، نیاز به تنوع بخشی به اقتصاد و افزایش حمایت اجتماعی طبقات جدید) و عمل‌گرایی حاکم بر رهبری جدید عربستان منجر به اتخاذ راهبرد پوشش ریسک راهبردی در سیاست خارجی گردید. یکی از ارکان اصلی این راهبرد نیز کاهش تنش و عادی‏سازی روابط با ایران بود. یافته‏های همچنین پژوهش نشان می‏دهد عادی‏سازی صورت گرفته بین ایران و عربستان در مرحله ابتدایی بوده و پایداری آن‏ها در سال‏های آتی نیازمند اعتمادسازی، استفاده از الگوی حل تعارض سازنده و همچنین مقابله با تاثیرگذاری شوک‏های داخلی و خارجی است. </span> https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106379_31f34c5bac914175ee65099cbe6cf909.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Designing A Policy Framework for Digital Transformation in Higher Education: A Meta-Ethnographic Synthesis of Public Policy Models طراحی چارچوب سیاستگذاری برای تحول‌دیجیتال در آموزش‌عالی: ترکیبی فراقوم نگارانه از مدل‌های سیاستگذاری عمومی 209 224 106380 10.22059/jppolicy.2026.106380 FA شیرین رجبی بذل دانشجوی دکتری مدیریت آموزش‌عالی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران اباصلت خراسانی دانشیار برنامه ریزی و توسعه آموز ش عالی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران حمیدرضا یزدانی دانشیار مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران فرنوش اعلامی دانشیار مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 Digital transformation in higher education is an unavoidable necessity, yet the role of governments and public policies has been insufficiently addressed. Applying existing policy models in isolation proves inadequate for responding to the distinct challenges of digital transformation. This study seeks to integrate and adapt public policy models to the higher education context. Employing a meta-synthesis and meta-ethnographic approach, based on Noblit and Hare’s seven-step framework, 20 models were synthesized through three stages: reciprocal translation, refutational synthesis, and line-of-argument translation. The outcome is a six-stage meta-model comprising: (1) defining the context and stakeholders, (2) refining the problem and objectives, (3) analyzing evidence and data frameworks, (4) developing options and scenarios, (5) selecting options with stakeholder engagement, and (6) implementation with monitoring. By drawing on diverse international experiences, the study proposes a coherent and flexible meta-framework that addresses a critical gap in policy literature and supports both adaptive policymaking and the use of qualitative data for validation. تحول ‌دیجیتال در آموزش‌عالی به عنوان ضرورتی اجتناب‌ناپذیر تلقی شده و نقش دولت‌ها و سیاستهای ‌عمومی در این ‌حوزه کمتر مورد توجه ‌بوده است. به کارگیری هریک از مدل‌های موجود سیاستگذاری‌عمومی به‌تنهایی در این حوزه منجر به ناکارآمدی وعدم پاسخگوئی به مسائل خاص و الزامات فضای تحول‌دیجیتال می‌شود. هدف این مطالعه، ترکیب تحقیقات و مدلهای موجود سیاستگذاری عمومی و مناسب‌سازی آنها با فضای تحول دیجیتال آموزش عالی است. روش‌پژوهش، فراترکیب و فراقوم‌نگاری است که با استفاده از رویکرد هفت‌مرحله‌ای نوبلیت و هار و ترکیب فراقوم‌نگارانه ۲۰ مدل و ترکیب تحقیقات درسه گام تجربه متقابل، تجربه تضادها و ردیات و ترجمه خط استدلالی انجام‌شد. نتایج شامل شناسایی فرایند شش‌مرحله‌ای فرامدل شامل تبیین وضعیت و شناسایی بازیگران، تدقیق مسئله و تعیین اهداف، تحلیل شواهد و چارچوب جمع‌آوری اطلاعات، تدوین گزینه‌ها، سناریوها و انتخاب گزینه‌ها با مشارکت بازیگران و اجرا همراه با پایش است. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106380_2d737e04c268057dce6463ab566133d3.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 AI Governance in Higher Education: A Meta-Synthesis Research حکمرانی هوش مصنوعی در آموزش عالی؛ پژوهشی فراترکیب 225 243 106381 10.22059/jppolicy.2026.106381 FA جواد پورکریمی دانشیار مدیریت آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران مهسا عزیزی دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 The present study was conducted to present a model of policy requirements for artificial intelligence governance in higher education. For this purpose, a qualitative approach and the Sandelowski and Barroso (2007) meta-synthesis method were used. Among the scientific documents available in scientific databases from 2020 to June 2025, 24 scientific documents were selected and analyzed. Thematic analysis was employed to analyze the findings. To ensure quality control of the research findings, descriptive and interpretive validity were examined. According to the results, the model of artificial intelligence governance in higher education includes educational-research policy requirements (educational policy and research policy), ethical policy requirements (transparency and value-based policy, justice-oriented policy, responsibility and accountability policy), technological policy requirements (adaptive policy, technical support policy, acceptance and promotion policy, protective and risk policy), functional policy requirements (coherence and integration policy, supervisory policy), and communicative policy requirements (networking policy and participatory policy). مطالعه حاضر با هدف ارائه الگوی حکمرانی هوش مصنوعی در آموزش عالی انجام شده است. برای این منظور، از رویکرد کیفی و روش فراترکیب سـندلوسـکی و باروسـو (2007) اسـتفاده شـده اسـت. از میان اسـناد علمی قابل دسـترس در پایگاه‌های علمی  از سال 2020 تا ماه ژوئن 2025، 24 ســند علمی انتخاب و تحلیل شـدند. برای تحلیل یافته‌ها، از روش تحلیل مضمون استفاده شده‌است. جهت تضمین کنترل کیفیت یافته‌های پژوهش، روایی توصیفی و تفسیری مورد بررسی قرار گرفته‌اند. براساس نتایج، الگوی حکمرانی هوش مصنوعی در آموزش عالی شامل الزامات سیاستگذاری آموزشی- پژوهشی (سیاستگذاری آموزشی و سیاستگذاری پژوهشی)، الزامات سیاستگذاری اخلاقی (سیاستگذاری شفافیت و ارزش‌مداری، سیاستگذاری عدالت محور، سیاستگذاری مسئولیت پذیری و پاسخگویی)، الزامات سیاستگذاری فناوری (سیاستگذاری انطباقی، سیاستگذاری پشتیبانی فنی، سیاستگذاری پذیرش و ترویج، سیاستگذاری حفاظتی و ریسکی)، الزامات سیاستگذاری کارکردی (سیاستگذاری انسجام و یکپارچگی، سیاستگذاری نظارتی) و الزامات سیاستگذاری ارتباطی (سیاستگذاری شبکه‌سازی و مشارکتی) می‌باشد. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106381_8146911511c8f1fb4e0c0b14556963e6.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 The Think–Feel–Do Triad in Behavioral Policymaking: From Effectiveness to Social Acceptability سه‌گانه فکر، احساس و عمل در سیاستگذاری رفتاری: از اثربخشی تا مقبولیت اجتماعی 244 259 106382 10.22059/jppolicy.2026.106382 FA سیده فاطمه سیدمحسن دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران محسن کوه بر دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 In recent years, behavioral policymaking has emerged as a pivotal tool for guiding choices and enhancing the effectiveness of public policies. Despite the widespread application of nudges across diverse domains, fundamental questions remain regarding their actual effectiveness and social acceptability. Drawing on the Think–Feel–Do triad, this study employs a review method to examine behavioral interventions and reveals a significant gap between their effectiveness and public acceptance. Evidence from recent studies shows that cognitive nudges enjoy the highest level of social acceptability but the lowest effectiveness, whereas behavioral nudges demonstrate the strongest effectiveness yet face the weakest public support; Affective nudges occupy a middle ground. Complementary models such as the SHIFT framework are shown to offer promising pathways for narrowing this gap and promoting sustainable behavior change. The findings highlight the need for context-sensitive, transparent, and hybrid behavioral policies that can balance effectiveness with social legitimacy. سیاستگذاری رفتاری طی سال‌های اخیر به‌عنوان ابزاری مهم برای هدایت انتخاب‌ها و ارتقای اثربخشی سیاست‌های عمومی مطرح شده است. اما با وجود گسترش کاربرد تلنگرها در حوزه‌های متنوع، همچنان پرسش‌هایی اساسی درباره میزان اثربخشی و مقبولیت اجتماعی آن‌ها باقی مانده است. این پژوهش با تکیه بر چارچوب سه‌گانه‌ فکر، احساس و عمل، به بررسی مداخلات رفتاری می‌پردازد و نشان می‌دهد که شکاف معناداری میان اثربخشی مداخلات رفتاری و مقبولیت اجتماعی آنها وجود دارد. مرور مطالعات اخیر و تحلیل تلنگرها حاکی از آن است که تلنگرهای شناختی از بیشترین مقبولیت اجتماعی و کمترین اثربخشی و مداخلات رفتاری از بیشترین اثربخشی و کمترین مقبولیت اجتماعی برخوردارند؛ در حالی‌که مداخلات عاطفی در میانه این طیف قرار دارند. همچنین، مدل‌های مکمل مانند SHIFT ظرفیت ارائه راهکارهایی برای کاهش این شکاف و تغییر رفتار پایدار را ارائه می‌دهد. یافته‌ها بر ضرورت طراحی سیاست‌های رفتاری زمینه‌محور، شفاف و ترکیبی برای ایجاد تعادل میان اثربخشی و مقبولیت اجتماعی تأکید می‌کنند. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106382_7618ad99dab7196461c493a0137aab81.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Unintended Consequences Of Public Policies: A Systematic Conceptual Framework پیامدهای ناخواسته خط‌مشی‌های عمومی؛ یک چارچوب مفهومی نظام‌مند 260 287 106383 10.22059/jppolicy.2026.106383 FA جعفر زینت‌بخش دکتری مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران حسن دانایی‌ فرد استاد مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران لطف‌الله فروزنده دهکردی دانشیار مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران سید حسین کاظمی استادیار مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران جلیل دلخواه استادیار برنامه‌ریزی و مدیریت، مرکز مطالعات مدیریت و توسعه فناوری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 In the present era, due to the limitations of human cognitive capacity, complexity, uncertainty, and dynamics of social environments, unintended consequences have overshadowed public policies and challenged governance more than ever. This is while policy scholars have not addressed this concept in a coherent manner, and the research literature in this field is unable to explain the what, why, and how of this concept. Therefore, the present study seeks to create new insights in this field by identifying and understanding the conceptual structures of unintended consequences of public policies in the existing literature, and synthesizing them. To achieve this goal, after a systematic literature review and content analysis of selected studies, a conceptual framework of unintended consequences of public policies was obtained, based on four conceptual structures: conceptualization, factors of creation, evaluation, and factors of avoidance/reduction. در عصر حاضر، بواسطه محدودیت‌های ظرفیت شناختی انسان، پیچیدگی، عدم‌قطعیت و پویایی‌های محیط‌های اجتماعی، پیامدهای ناخواسته بیش از هر زمان دیگر بر خط‌مشی‌های عمومی سایه افکنده و حکمرانی را به چالش کشیده است. این در حالی است که اندیشمندان علوم خط‌مشی به شکل منسجم به این مفهوم نپرداخته‌اند و ادبیات پژوهشی این حوزه از تبیین چیستی، چرایی و چگونگی مواجهه با این مفهوم، عاجز است. از این رو، مطالعه حاضر، با شناسایی و فهم سازه‌های مفهومی پیامدهای ناخواسته خط‌مشی‌های عمومی در ادبیات موجود، و ترکیب آن، در پی ایجاد بینش‌های جدید در این حوزه است. برای تحقق این هدف، پس از مرور ادبیات نظام‌مند و تحلیل محتوای مطالعات منتخب، چارچوب مفهومی پیامدهای ناخواسته خط‌مشی‌های عمومی، مبتنی بر 4 سازه مفهومی مفهوم‌سازی، عوامل ایجاد، ارزشیابی و عوامل اجتناب/کاهش، بدست آمد. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106383_ff6d8b08c6526245c98c45cf527fd5d5.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Preservation Of Culture Or Economic Development? A Review Of Tourism Policy Approaches In The Upstream Documents Of The Islamic Republic Of Iran (2011–2024) حفظ فرهنگ یا توسعه اقتصادی؟ خوانشی از رویکردهای سیاستگذاری گردشگری در اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران (1403-1390) 288 302 106384 10.22059/jppolicy.2026.106384 FA ندا زرندیان استادیار جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 This study aims to examine the nature of the macro-level tourism policymaking approach of the Islamic Republic of Iran in upstream documents over the years 1989 to 2024. The main focus is to identify the dominant discourse preference between two prevailing approaches — the cultural-protective approach and the economic-development-oriented approach. To this end, a directed qualitative content analysis method was employed to analyze 18 key documents, including general policies, development plans, and sectoral documents. Content analysis using Maxqda software resulted in the extraction of 115 codes, which were classified into three main approaches: cultural (46%), economic (41%), and integrated (13%). The findings indicate that the cultural discourse — emphasizing identity preservation, heritage, development of religious and pilgrimage tourism, support for handicrafts and traditional arts, and promotion and education of public culture — dominates over the economic approach. The economic approach is primarily expressed through concepts such as strengthening tourism infrastructure and facilities, supportive policies and financial incentives, and specialized and regional development. Notably, the integrated discourse has a small share, and there is a significant decline in attention to tourism in the approved documents of the 2020s compared to the 2000s. Compared to prior literature, the results support interpretations highlighting the dominance of the cultural perspective, lack of cohesion in policy formulation, and neglect of economic-cultural linkages in Iran’s tourism policymaking. This study, by emphasizing the discourse gap among documents, stresses the necessity of designing a coherent, multidimensional, and cross-sectoral framework for tourism policymaking—one that synergistically integrates cultural values with the economic requirements of sustainable development. این پژوهش با هدف بررسی نوع مواجهه سیاست‌گذاری کلان جمهوری اسلامی ایران با گردشگری در اسناد بالادستی طی سال‌های ۱368 تا ۱۴۰۳ انجام شده است. تمرکز اصلی بر شناسایی ترجیح گفتمانی میان دو رویکرد غالب ــ رویکرد فرهنگی-حفاظتی و رویکرد اقتصادی-توسعه‌محور ــ بوده است. بدین منظور، با بهره‌گیری از روش تحلیل محتوای کیفی جهت‌دار، ۱8 سند کلیدی شامل سیاست‌های کلی، برنامه‌های توسعه و اسناد بخشی مورد تحلیل قرار گرفت. تحلیل محتوای اسناد  با استفاده از نرم افزار  Maxqdaمنجر به استخراج ۱۱۵ کد شد که در سه رویکرد اصلی طبقه‌بندی شدند: فرهنگی (۴۶ درصد)، اقتصادی (۴۱ درصد) و تلفیقی (۱۳ درصد). یافته‌ها نشان می‌دهد که گفتمان فرهنگی ـ با تأکید بر حفظ هویت، میراث، توسعه گردشگری مذهبی  زیارتی، حمایت از صنایع دستی و هنری های سنتی و ترویج و آموزش فرهنگ عمومی ـ غالب بر رویکرد اقتصادی بوده و رویکرد اقتصادی عمدتاً در قالب مفاهیمی چون تقویت زیرساخت ها و تجهیزات گردشگری، سیاست های حمایتی و مشوق های مالی و توسعه تخصصی و منطقه ای، مطرح شده است. نکته قابل‌توجه، سهم اندک گفتمان تلفیقی و نیز افت محسوس توجه به گردشگری در اسناد مصوب دهه ۱۴۰۰ در مقایسه با دهه ۱۳۸۰ است. در مقایسه با ادبیات پیشین، نتایج این پژوهش مؤید برداشت‌هایی است که از غلبه نگاه فرهنگی، فقدان انسجام در تدوین خط‌مشی‌ها و نادیده‌انگاری پیوندهای اقتصادی-فرهنگی در سیاست‌گذاری‌های گردشگری ایران سخن گفته‌اند. پژوهش حاضر با برجسته‌سازی شکاف گفتمانی میان اسناد، بر ضرورت طراحی چارچوبی منسجم، چندبُعدی و میان‌بخشی در سیاست‌گذاری گردشگری تأکید می‌ورزد؛ چارچوبی که بتواند تلفیقی از ارزش‌های فرهنگی با الزامات اقتصادی توسعه پایدار را به‌صورتی هم‌افزا دنبال کند. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106384_b69ac8a38634e556416954c40530c78a.pdf

دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 1 2026 03 21 Path-Dependence of Informal Institutions on Population Policy-Making (A Comparative Study of Sweden, Finland, and Norway) وابستگی به مسیر نهادهای غیررسمی در سیاستگذاری جمعیتی: مطالعه تطبیقی سوئد، فنلاند و نروژ 303 317 106385 10.22059/jppolicy.2026.106385 FA زهرا خیری دوست استادیار اقتصاد، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران نیلوفر مقدمی خمامی استادیار حقوق، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران Journal Article 2026 03 19 The present study compares population policies in three countries: Sweden, Finland, and Norway, emphasising the role of culture. The necessity for research is driven by the issue of population decline in Iran and the failure to achieve replacement rates, which necessitates the study of successful policies. Nevertheless, the mere study of policies is insufficient. The fundamental question pertains to the identification of both similarities and differences in population policy in these countries, as well as the cultural origins (informal institutions) of path dependency in formulating these policies. A comparative methodology was employed, encompassing the analysis of pertinent official documents in the theoretical framework of New Institutional Economics. The results indicated that the policymaking process in all three countries is influenced by shared cultural values, particularly "gender equality" and"universalism". However, a distinction emerged in the emphasis placed on specific values: namely, Sweden emphasised collectivism and equality, Finland emphasised choice and family orientation, and Norway emphasised pragmatism and balance. The policies have been shown to reduce the opportunity cost of childbearing, thus contributing to an increase in female employment and an enhancement of work-family balance. The findings emphasise the importance of culture and stakeholder participation in effective policymaking in Iran. این پژوهش به مقایسه سیاست‌های جمعیتی در سه کشور سوئد، فنلاند و نروژ با تأکید بر نقش فرهنگ می‌پردازد. ضرورت تحقیق از ئعدم موفقیت سیاست­های جمعیتی برای دستیابی به نرخ جایگزینی برآمده که مطالعه سیاست­های موفق جمعیتی را ضروری می‌سازد. با این حال، مطالعه مفاد سیاست­ها به تنهایی کافی نیست و بسترهای فرهنگی جامعه مبدأ و مقصد نیز مهم است. سؤال پژوهش این است که اشتراکات و تمایزات سیاست­های اسکاندیناوی چه تأثیری از زمینه فرهنگی یا همان نهادهای غیررسمی پذیرفته است.  این پژوهش با روش مطالعه تطبیقی و تمرکز بر اسناد رسمی و در چارچوب نظری نهادگرایی که تأثیر تاریخ و ارزش‌های اجتماعی بر سیاستگذاری را برجسته می‌کند صورت گرفت. نتایج نشان داد که سیاستگذاری در هر سه کشور از عناصر فرهنگی مشترکی چون «برابری جنسیتی» و «همگانی‌بودن» متأثر است و به طور خاص جمع‌گرایی در سوئد، انتخاب و خانواده‌گرایی در فنلاند و عمل‌گرایی و تعادل در نروژ بر سیاستگذاری متفاوت میان آن‌ها اثرگذار بوده است. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_106385_c604fc2622d807b998498325e06a36af.pdf