دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 2 2026 06 01 Intervention Mechanisms of Policy Labs in the Policy Cycle: A Case Study of Higher Education سازوکار مداخله آزمایشگاه سیاستی در چرخه سیاستگذاری: یک مطالعه موردی در بخش آموزش عالی 344 366 107832 10.22059/jppolicy.2026.107832 FA مریم روضه‌سرا استادیار سیاست فناوری و نوآوری، مؤسسه تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایران 0000-0001-9833-3513 سید سروش قاضی نوری استاد مدیریت فناوری و کارآفرینی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران Journal Article 2026 07 11 Public policymaking in Iran has long suffered from inefficiencies rooted in linear, centralized, and non-participatory approaches. These shortcomings are particularly evident in higher education, where a persistent gap exists between policy design and implementation. In response, policy labs have emerged as innovative instruments of participatory governance, enabling problem redefinition and the co-creation of solutions. This study analyzes the case of the Policy Lab at the National Research Institute for Science Policy (NRISP). Using an integrated framework combining the policy cycle with the REACT model and applying narrative analysis, the paper examines the lab's intervention mechanisms in revising faculty promotion regulations. Findings indicate that the lab functions as an intermediary institution through facilitation, knowledge synthesis, dialogue-building, persuasion, consensus, and networking, thereby bridging the design–implementation gap and enhancing policy throughput legitimacy. The study highlights the necessity of institutional support and formal integration of policy labs into the policy cycle, offering a context-sensitive model for strengthening policymaking resilience in Iran's higher education sector. سیاستگذاری عمومی در ایران با ناکارآمدی‌های ناشی از الگوهای خطی، متمرکز و غیرمشارکتی مواجه‌ است؛ مسئله‌ای که در آموزش‌عالی، به‌عنوان عرصه‌ای کلیدی در حکمرانی علم‌ و فناوری، به شکاف میان سیاست‌های تدوین‌شده و واقعیت‌های اجرایی انجامیده ‌است. درواکنش، آزمایشگاه‌های سیاستی به‌مثابه ابزارهای نوین حکمرانی مشارکتی امکان بازتعریف مسائل و هم‌آفرینی راهکارها را فراهم می‌کنند. این مقاله با مطالعه‌موردی آزمایشگاه ‌سیاستی مؤسسه تحقیقات سیاست علمی کشور، با استفاده از چهارچوبی تلفیقی از چرخه‌ سیاستگذاری و مدل REACT و روش تحلیل‌روایت، به تحلیل سازوکار مداخله این نهاد در بازنگری آیین‌نامه ارتقای اعضای هیئت‌علمی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد، این آزمایشگاه به‌مثابه یک نهاد میانجی ازطریق سازوکارهای تسهیل‌گری، سنتز دانش، گفت‌وگوسازی، اقناع، اجماع و شبکه‌سازی؛ شکاف میان سیاست‌های طراحی‌شده و واقعیت‌های نهادی را کاهش‌ داده و مشروعیت فرایندی سیاستگذاری را ارتقا می‌دهد. درنهایت، پژوهش ضمن تأکید بر ضرورت حمایت نهادی و ادغام آزمایشگاه‌های ‌سیاستی در چرخه‌ سیاستگذاری، الگویی زمینه‌مند برای مداخله نهادهای میانجی ارائه می‌دهد که می‌تواند به بازآفرینی سیاستگذاری و تقویت تاب‌آوری نهادی در آموزش‌عالی ایران بینجامد. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_107832_1f92ed3824da3a02c4065efdab3f9965.pdf