دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 2 2026 06 22 Water, Politics, and Sustainability: A Comparative Study of Water Governance in Australia and Iran (A Case Study of the Murray-Darling Basin and the Urmia Lake Basin) آب، سیاست و پایداری: بررسی تطبیقی حکمرانی آب در استرالیا و ایران؛ مطالعه موردی حوزه آبریز موری دارلینگ و دریاچه ارومیه 328 343 107831 10.22059/jppolicy.2026.107831 FA میلاد پورقنبر دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران 0009-0000-3539-6613 فائز دین پرستی صالح دانشیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران 0000-0001-7329-2794 Journal Article 2026 07 11 In arid and semi-arid regions, the water crisis has become a serious challenge in resource management. This research, using a comparative approach, examines water governance in two basins: Lake Urmia in Iran and the Murray–Darling Basin in Australia, based on Ostrom's polycentric framework. The aim is to analyze the role of institutional structures, organizational autonomy, policy flexibility, and the extent of social participation in the success or failure of water resource restoration. The results show that in Australia, the presence of independent institutions, effective stakeholder participation, and flexible policy mechanisms have led to resource recovery and a reduction in environmental crises. In contrast, centralized governance and weak regulatory institutions in Iran have resulted in the continuation of the crisis and the failure to restore Lake Urmia. This study emphasizes the necessity of establishing independent institutions, strengthening public participation, and developing tools such as water markets and environmental water allocations to improve water governance in Iran. در مناطق خشک و نیمه‌خشک، بحران آب به چالشی جدی در مدیریت منابع تبدیل شده است. این پژوهش با رویکرد تطبیقی، حکمرانی آب در دو حوضه دریاچه ارومیه در ایران و موری–دارلینگ در استرالیا را بر اساس چارچوب چندمرکزی اوستروم بررسی می‌کند. هدف، تحلیل نقش ساختارهای نهادی، استقلال سازمانی، انعطاف‌پذیری سیاست‌ها و میزان مشارکت اجتماعی در موفقیت یا ناکامی احیای منابع آبی است. نتایج نشان می‌دهد که در استرالیا، وجود نهادهای مستقل، مشارکت مؤثر ذی‌نفعان و سازوکارهای منعطف سیاستی به احیای منابع و کاهش بحران‌های زیست‌محیطی انجامیده است. در مقابل، حکمرانی متمرکز و ضعف نهادهای نظارتی در ایران موجب تداوم بحران و ناکامی در احیای دریاچه ارومیه شده است. این مطالعه بر ضرورت ایجاد نهادهای مستقل، تقویت مشارکت عمومی و توسعه ابزارهایی مانند بازارهای آب و تخصیص حقابه زیست‌محیطی برای بهبود حکمرانی آب در ایران تأکید می‌کند. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_107831_a5f790c5556f44cd14606117f0430161.pdf