دانشگاه تهران سیاستگذاری عمومی 2538-5577 12 2 2026 06 22 Regulation of Comprehensive Audio-Visual Media in Iran: An Analysis of Experiences, Challenges and the Desired Framework تنظیم‌گری صوت و تصویر فراگیر در ایران؛ تحلیلِ تجارب، مسائل و چارچوب مطلوب 293 309 107829 10.22059/jppolicy.2026.107829 FA فرشاد مهدی پور استادیار سیاستگذاری فرهنگی، پژوهشکده فرهنگ و مطالعات اجتماعی، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، تهران، ایران 0009-0007-5356-7501 Journal Article 2026 07 11 The transformation of communication technologies and the expansion of online media platforms have fundamentally reshaped the structures of content production, distribution, and consumption, creating new challenges in the field of cultural regulation. In this context, the concept of Comprehensive Audio-Visual Media (CAVM) has emerged as one of the key domains of media governance in Iran. The rapid growth of interactive media and video-on-demand (VOD) services has blurred the boundaries between producers and consumers, national and transnational content, and formal and user-generated media. Consequently, the conventional regulatory model—based on prior licensing and centralized control—has lost much of its effectiveness. This study aims to analyze domestic and international experiences, identify policy challenges in Iran, and design an appropriate regulatory framework. It adopts a qualitative approach and a descriptive–analytical method. Data were collected through the examination of official documents, academic sources, and semi-structured interviews with experts, and were analyzed using qualitative content analysis.<br />The findings indicate that Iran’s current regulatory system faces institutional conflicts between the Islamic Republic of Iran Broadcasting (IRIB) and the Ministry of Culture and Islamic Guidance, the lack of enforcement of a comprehensive regulation law, and the absence of a clear definition distinguishing media services from user-generated content. Based on comparative experiences and the analysis of existing conditions, the study proposes a smart regulation model—a hybrid framework combining self-regulation, co-regulation, and state oversight—emphasizing transparency, accountability, stakeholder participation, and intelligent supervision. This framework seeks to balance media freedom, cultural responsibility, and technological innovation, paving the way for effective governance in the field of comprehensive audio-visual media. تحول فناوری‌های ارتباطی و گسترش سکوهای رسانه‌ای برخط، ساختار تولید، بازنمایی، توزیع و مصرف محتوا را دگرگون کرده و چالش‌های تازه‌ای را در حوزه تنظیم‌گری فرهنگی پدید آورده است. در این میان، مفهوم «صوت و تصویر فراگیر» به‌عنوان یکی از عرصه‌های نوظهور حکمرانی فرهنگی در ایران، جایگاه ویژه‌ای یافته است و از آنجا که رشد سریع رسانه‌های تعاملی و خدمات ویدئویی درخواستی، سبب شده تا مرز میان تولیدکننده-مصرف‌کننده، ملی-فراملی و رسمی-مردمی کمرنگ شده و الگوی رایج تنظیم‌گری (که مبتنی بر صدور مجوزهای پیشینی و کنترل متمرکز بود)، کارآمدی خود را از دست بدهد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تجارب داخلی و بین‌المللی، شناسایی مسائل سیاستی ایران و طراحی چارچوب مطلوب تنظیم‌گری، با رویکرد کیفی و روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعه اسناد رسمی، منابع علمی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نخبگان گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظام موجود تنظیم‌گری در ایران با توجه تعارض نهادی میان سازمان صدا و سیما و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، عدم تحقق قانون جامع تنظیم‌گری و فقدان تعریف روشن از مرز میان خدمات رسانه‌ای و محتوای کاربرمحور روبه‌روست. بر مبنای تجارب تطبیقی و تحلیل وضع موجود، چارچوب پیشنهادی پژوهش مبتنی بر «تنظیم‌گری هوشمند» است؛ الگویی که ترکیبی از خودتنظیمی، تنظیم‌گری مشارکتی و نظارت حاکمیتی بوده و بر شفافیت، پاسخ‌گویی، مشارکت ذی‌نفعان و هوشمندسازی نظارت تأکید دارد. این چارچوب، می‌تواند تعادل میان آزادی رسانه، مسئولیت فرهنگی و نوآوری فناورانه را برقرار کرده و زمینه تحقق حکمرانی کارآمد در عرصه صوت و تصویر فراگیر را فراهم سازد. https://jppolicy.ut.ac.ir/article_107829_b433498dfa20742f54671b9217eafce6.pdf